دهستان دربند

این روستا در خراسان شمالی شهرستان جاجرم بخش سنخواست واقع شده است.

دهه شصت یعنی :

یعنی بیدار شدن با بوی نفت بخاری نفتی

یعنی صف کیلومتری نون

یعنی آتاری و میکرو

یعنی برنج کوپنی

یعنی فخرفروختن با کتونی میخی

یعنی تلویزیون سیاه و سفید

یعنی آدامس خروس نشان

یعنی کارت بازی با دمپایی

یعنی کپسول بوتان و پرسی

یعنی نوار کاست

یعنی بوی نفتالین لای رختخواب

یعنی خریدن لبو و لواشک از سر کوچه ی مدرسه یعنی سوختگی نارنجی رنگ بلوز کاموایی یعنی نیمکت سه نفره پوشیدن لباس داداش بزرگه یعنی ساختن آدم برفی با لگن حموم یعنی بوی نم زیر زمین یعنی چوبین و برونکا یعنی تیله بازی یعنی اشکنه و خشیل قاشق زنی تو چهارشنبه سوری عاشق شدن از پس پرده حیا و شرم یعنی صدای آژیر قرمز یعنی سریال اوشین دهه شصت یعنی من یعنی تو یعنی ما!

+ نوشته شده توسط رمضانعلی رحمتی در 92/03/29 و ساعت 0 |

آرزو

هر جا که هستی و از هرچه که در دسترس است احساس سپاس و نیایش داشته باش.

ولی مردم چنین نمی کنند آنان پیوسته درخواست چیزهایی را می کنند که ندارند.

و تو همیشه درخواست چیزهایی را خواهی کرد که نداری.

زندگی کوتاه است و همیشه میلیون ها چیز کسر است.

مردم در چیزهایی که دارند زندگی نمی کنند آنان در چیزهایی که ندارند زندگی می کنند.

برای همین است که زندگی شان تهی است و هرگز غنی و سرشار نیست.

وگرنه همه آنقدر غنی هستند که اگر بدانند چگونه از آن لذت ببرند حتی امپراطوران نیز به آنان حسادت خواهند کرد.

اوشو

+ نوشته شده توسط رمضانعلی رحمتی در 92/03/29 و ساعت 0 |

پا به پای کودکی هایم بیا

کفش هایت رابه پا کن تا به تا

قاه قاه خنده ات را سازکن

بازهم با خنده ات اعجاز کن

پابکوب ولج کن وراضی نشو

با کسی جزعشق همبازی نشو

بچه های کوچه راهم کن خبر

عاقلی را یک شب ازیادت ببر

خاله بازی کن به رسم کودکی

با همان چادرنماز پولکی

طعم چای وقوری گلدارمان

لحظه های ناب بی تکرارمان

مادری ازجنس باران داشتیم

درکنارش خواب آسان داشتیم

یا پدراسطوره دنیای ما

قهرمان باورزیبای ما

قصه های هرشب مادربزرگ

ماجرای بزبزقندی وگرگ

غصه هرگزفرصت جولان نداشت

خنده های کودکی پایان نداشت

هرکسی رنگ خودش بی شیله بود

ثروت هربچه قدری تیله بود

ای شریک نان وگردو وپنیر!

همکلاسی! بازدستم رابگیر

مثل تودیگرکسی یکرنگ نیست

آن دل نازت برایم تنگ نیست؟

حال ما راازکسی پرسیده ای ؟

مثل ما بال وپرت راچیده ای ؟

حسرت پروازداری درقفس؟

می کشی مشکل دراین دنیا نفس؟

سادگی هایت برایت تنگ نیست؟

رنگ بی رنگیت اسیررنگ نیست؟

رنگ دنیایت هنوزم آبی است؟

آسمان باورت مهتابی است؟

هرکجایی شعرباران را بخوان

ساده باش وبازهم کودک بمان

بازباران با ترانه،گریه کن !

کودکی تو،کودکانه گریه کن!

ای رفیق روزهای گرم وسرد

سادگی هایم به سویم بازگرد!

+ نوشته شده توسط رمضانعلی رحمتی در 92/02/17 و ساعت 10 |

حكايتي از مولانا

پیر مرد تهی دست، زندگی را در نهایت فقر و تنگدستی می گذراند و با سائلی برای زن و فرزندانش قوت و غذائی ناچیز فراهم می کرد.

از قضا یک روز که به آسیاب رفته بود، دهقان مقداری گندم در دامن لباس اش ریخت و پیرمرد گوشه های آن را به هم گره زد و در همان حالی که به خانه بر می گشت با پروردگار از مشکلات خود سخن می گفت و برای گشایش آنها فرج می طلبید و تکرار می کرد : ای گشاینده گره های ناگشوده عنایتی فرما و گره ای از گره های زندگی ما بگشای.

پیر مرد در حالی که این دعا را با خود زمزمه می کرد و می رفت، یکباره یک گره از گره های دامنش گشوده شد و گندم ها به زمین ریخت او به شدت ناراحت شد و رو به خدا کرد و گفت :

من تو را کی گفتم ای یار عزیز

کاین گره بگشای و گندم را بریز

آن گره را چون نیارستی گشود

این گره بگشودنت دیگر چه بود ؟

پیر مرد نشست تا گندم های به زمین ریخته را جمع کند ولی در کمال ناباوری دید دانه های گندم روی همیانی از زر ریخته است !
پس متوجه فضل و رحمت خداوندی شد و متواضعانه به سجده افتاد و از خدا طلب بخشش نمود...

نتيجه گيري مولانا از بيان اين حكايت:‌

تو مبین اندر درختی یا به چاه

تو مرا بین که منم مفتاح راه

تنها راه تغییر عادتها، تكرار رفتارهای تازه است

+ نوشته شده توسط رمضانعلی رحمتی در 92/02/06 و ساعت 19 |

بی خبر از هم خوابیدن چه سود؟

بی خبر از هم خوابیدن چه سود؟

برمزار مردگان خویش نالیدن چه سود؟

زنده را تا زنده است باید به فریادش رسید

ورنه بر مزارش آب پاشیدن چه سود؟

گر نرفتی خانه اش تا زنده بود

خانه صاحب عزا خوابیدن چه سود؟

گر نپرسی حال من تا زنده ام

گریه و زاری و نالیدن چه سود؟

زنده را در زندگی قدرش بدان

ورنه مشکی از برای مرده پوشیدن چه سود؟

گر نکردی یاد من تا زنده ام

سنگ مرمر روی قبرم وانهادن ها چه سود؟

شیخ بهایی

+ نوشته شده توسط رمضانعلی رحمتی در 92/02/06 و ساعت 19 |

یقین داشته باش که به مقیاس خودت برای تو اندازه مى گیریم

مرد فقیرى بود که همسرش از شیر گاوشان کره درست میکرد و او آنرا به تنها بقالى روستا مى فروخت. آن زن روستایی کره ها را به صورت دایره های یک کیلویى مى ساخت و همسرش در ازای فروش آنها مایحتاج خانه را از همان بقالی مى خرید. روزى مرد بقال به وزن کره ها شک کرد و تصمیم گرفت آنها را وزن کند. هنگامى که آنها را وزن کرد، دید که اندازه همه کره ها ۹۰۰ گرم است.
او از مرد فقیر عصبانى شد و روز بعد به مرد فقیر گفت: دیگر از تو کره نمى خرم، تو کره ها را به عنوان یک کیلویی به من مى فروختى در حالى که وزن آن ۹۰۰ گرم است.
مرد فقیر ناراحت شد و سرش را پایین انداخت و گفت: راستش ما ترازویی

نداریم که کره ها رو وزن کنیم ولی یک کیلو شکر قبلا از شما خریدیم و آن یک کیلو شکر را به عنوان وزنه قرار دادیم .

یقین داشته باش که به مقیاس خودت برای تو اندازه مى گیریم.

+ نوشته شده توسط رمضانعلی رحمتی در 92/02/06 و ساعت 19 |

عکس قدیمی ازمعصوم زاده ومسجد روستا

هشت راه برای تقویت حافظه